จากตอนนั้นถึงตอนนี้มันก็คงเป็นเวลาที่สมควรแล้วสินะ

ที่ผมควรจะก้าวเดินหน้าต่อไป

ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา ใช้ชีวิตต่อไป

วิถีทางมันก็ต่างกันออกไป

ทุกคนต่างมีเส้นทางของชีวิตที่ต่างกันออกไป

ผมคงจะยึดติดต่อไปไม่ได้แล้วเพราะผมเอง

ก็ไม่อยากจมอยู่กับอดีต จมอยู่กับความทุกข์

สิ่งที่ดีผมจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ดีงาม

สิ่งที่ไม่ดีผมไม่อยากจะจำมัน

แต่ทั้งหมดร้วนเป็นความทรงจำที่ยากจะลืม

และไม่มีทางลืมมันไม่ว่าจะนานเท่าไหร่

มันจะติดตัวผมไปจนตาย

เส้นทาง ของ"เรา"เคยมาบรรจบกันแล้ว

แล้วมันจะมาบรรจบกันอีกครั้งหรือไม่

มันขึ้นอยู่กับอนาคต ที่ไม่อาจคาดเดา

ผมได้แต่หวังในมุมเล็ก

ว่าสักวันนึงเธอจะกลับมา

แต่ความรุ้สึกนี้ก็ไม่อาจแสดงออกมา

ได้มากมายนัก ไม่อาจให้เธอรุ้ได้

สิ่งที่ทำได้คือเฝ้าดู เป็นห่วง

และมอบความรุ้สึกดี(แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการ)

ชีวิตที่ไม่มีเธอต่อจากนี้จะเป็นยังไงนะ

ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ต้องเดินต่อล่ะ

ต้องเจอใครอิกมากมาย ชีวิตยังอีกไกล

แต่ความรุ้สึกของผมจะมีแต่เธอเท่านั้น

อาจคบใครได้มากมายแต่ไม่มีใคร

ที่ผมจะรักได้เท่าเธอ

เธอจะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ว่าอิกนานแสนนาน

นานเท่าไหร่ ไม่ลืมเลือน

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นเวลาที่ผมเคยมีความสุขมาก

เคยมีคนที่รักยืนเคียงข้าง

แต่ตอนนี้ผมได้แต่เฝ้าดูสิ่งต่างที่เกิดขึ้น

โดยไม่สามารถเข้าไปทำอะไรได้เลย

พยามบอกทางอ้อมว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรที่จำเป็นไม่จำเป็น

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับกลายเป็น ผมไม่หวังดี

สิ่งที่ทำอาจจะรุนแรงแต่ทำเพราะความเป็นห่วง

ไม่รุ้ว่าเขาจะเข้าใจแค่ไหน และไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่

ได้แต่หวังว่า เขาจะเข้ามาอ่านบ้าง

ได้แต่รอววันนั้น ได้แต่ทำตัวดีๆต่อไป ดำเนินชีวิต

บนครรลองแห่งความดี คงทำได้แค่นี้

โดยที่สุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไรยังไม่รู้

แต่ก็ต้องทำเพราะผม ศัทธาในตัวเขา

อาจจะเจ็บบ้างในขณะนี้แต่ถ้าวันหนึ่ง ที่เขากลับมา

ยืนเคียงข้างผม มันก็คุ้ม ผมไม่เคยโกรธ ไม่เกลียดเขาเลย

ไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไร เหมือนที่เขาไม่เคยโกรธเวลาที่ผมทำผิด

ความรักจำเป็นต้องอาศัยความเข้าใจ การเปิดใจที่จะพูดคุย

มิใช่อารม เพื่อหาสิ่งที่สมควรทำ ในความเห็นของ2คน

ผมเองไม่ใช่คนที่ดีพร้อมทุกอย่าง ผมรู้ตัวดี

แต่ผมก็พยามทำให้มันดีที่สุด บางการกระทำอาจผิดไปบ้าง

แต่ทั้งหมดที่ทำก็เพราะความหวังดี ไม่ได้คิดร้าย

สิ่งที่ผมสัญญา ผมก็ยังทำ ผมจะรอ รอคุณเสมอไม่ว่าจะนานเท่าไหร่

การรอคอยที่แสนทรมานนี้ ไม่ว่าอย่างไรผมก็ต้องผ่านไปให้ได้

เหมือนบททดสอบหนึ่งของชีวิต ที่เราต้องผ่าน

บางทีก็ท้อ แต่ศัทธายังมีก็ต้องเดินหน้าต่อ

ไม่รุ้ว่าทำไมเวลาเห็นคุณ เดินกับคนอื่น จับมือคนอื่น

หัวใจของผมแทบสลาย ผมอาจจะเห็นแก่ตัวก็ได้

สำหรับคนทั่วไปผมไม่รุ้สึกอะไร แต่บางคนผมแทบทนไม่ไหว

ถ้าสิ่งที่ทำเป็นการทดสอบผม มันก็คงจะแรงมากเลยทีเดียว

แต่ไม่เป็นไรครับ ผมไม่โกรธ ผมจะทนต่อไป

ผมจะทำอะไรได้บ้างล่ะนอกจากทน และรอ

คงจะทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้

ไม่ว่าคุณจะเป้นอย่างไร สุขสบาย เหนือย ท้อแท้ อ่างว้าง

หรือรุ้สึกว่าไม่มีใคร แต่โปรดจงรู้ไว้เถอะว่า ผมคนนี้อยู่ข้างคุณเสมอ

รักและคิดถึงเสมอ ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่

ในใจผมก็มีแต่คุณเท่านั้น

ปล.ถ้าผมโชคดี คุณคงได้อ่าน และคงเข้าใจ

แล้ววันที่รอคอยก็มาถึง
บางคนอาจจะคิดว่ามันเร็ว
แต่สำหรับคนที่อยู่กับตัวเองจะรู้ว่า
แต่ล่ะวินาทีที่ผ่านไปนานแค่ไหน
มันทรมาน มากมายเพียงใด
แต่เมื่อหาแสงสว่างนั้นเจอก็จะเรียนรู้
ที่จะอยู่ร่วมกับมันได้
อาจจะเจ็บ แต่ก็น้อยลง
อยู่ตัวคนเดียว
ก็ใช้ชีวิตอิสระให้เต็มที่
ทำในสิ่งที่เราจะไม่สามารถ
ทำได้ในตอนที่มีเขาอยู่
เดินตามความฝันที่วางไว้
เพื่อวันหนึ่งที่เขากลับมา
เราจะมีพร้อมทั้ง
ความฝันและความรัก
บางครั้งเราต้องยอมเสียสละ
ความสุขของตัวเองบ้างเพื่อเขา
เพราะการที่ได้มองคนที่เรารัก
มีความสุข เราก็สุขไปด้วย
มันก็เป็นหลัก
ในการใช้ชีวิตคู่อย่างหนึ่ง
แต่อย่ายึดติดกับมัน
อย่ายึดติดหลักการ
อุดมการ ปรัชญา
เพราะมันไม่ทำให้
ชีวิตคู่ดีขึ้น แต่กลับแย่ลง
ไม่ใช่ว่ามีแล้วไม่ดี
แต่มีในสิ่งที่ควร
ไม่ใช่กับทุกเรื่อง

เพราะติดหลักการ
ผมจึงไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง
ผลที่ได้จึงเป็นเช่นนี้
เปลี่ยนตัวเองก็อย่าเปลี่ยน
ความเป็นตัวเอง
คือเปลี่ยนในสิ่งที่ไม่ดี
แต่ไม่ใช่เปลี่ยนความเป็นตัวเรา
สิ่งที่เคยทำพลาดไป
ไม่สามารถแก้ไขได้
แต่เราสามารถเปลี่ยนให้มันดีขึ้นได้
เพื่อรอวันที่เขาจะกลับมา

สุดท้ายนี้
ขอขอบพระคุณเพื่อนๆ
พี่ๆน้องๆที่คอยเป็นกำลังใจเสมอมา
ขอบคุณAkiที่ทำให้ผมได้รุ้จักตัวเอง

ปล.ลองเข้าไปดูกันนะผมชอบมากเลย

http://audio1.3qmixr.com/sakid/2007/022007/Lover%20Concerto.swf