จากตอนนั้นถึงตอนนี้มันก็คงเป็นเวลาที่สมควรแล้วสินะ
ที่ผมควรจะก้าวเดินหน้าต่อไป
ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา ใช้ชีวิตต่อไป
วิถีทางมันก็ต่างกันออกไป
ทุกคนต่างมีเส้นทางของชีวิตที่ต่างกันออกไป
ผมคงจะยึดติดต่อไปไม่ได้แล้วเพราะผมเอง
ก็ไม่อยากจมอยู่กับอดีต จมอยู่กับความทุกข์
สิ่งที่ดีผมจะเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ดีงาม
สิ่งที่ไม่ดีผมไม่อยากจะจำมัน
แต่ทั้งหมดร้วนเป็นความทรงจำที่ยากจะลืม
และไม่มีทางลืมมันไม่ว่าจะนานเท่าไหร่
มันจะติดตัวผมไปจนตาย
เส้นทาง ของ"เรา"เคยมาบรรจบกันแล้ว
แล้วมันจะมาบรรจบกันอีกครั้งหรือไม่
มันขึ้นอยู่กับอนาคต ที่ไม่อาจคาดเดา
ผมได้แต่หวังในมุมเล็ก
ว่าสักวันนึงเธอจะกลับมา
แต่ความรุ้สึกนี้ก็ไม่อาจแสดงออกมา
ได้มากมายนัก ไม่อาจให้เธอรุ้ได้
สิ่งที่ทำได้คือเฝ้าดู เป็นห่วง
และมอบความรุ้สึกดี(แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการ)
ชีวิตที่ไม่มีเธอต่อจากนี้จะเป็นยังไงนะ
ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ต้องเดินต่อล่ะ
ต้องเจอใครอิกมากมาย ชีวิตยังอีกไกล
แต่ความรุ้สึกของผมจะมีแต่เธอเท่านั้น
อาจคบใครได้มากมายแต่ไม่มีใคร
ที่ผมจะรักได้เท่าเธอ
เธอจะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ว่าอิกนานแสนนาน
นานเท่าไหร่ ไม่ลืมเลือน
edit @ 2007/04/02 07:13:51